سروده طنز " عید نوروز " از ایرج میرزا

عید نوروز - و اول سالست
روز عیش و نشاط اطفالست

همه آن روز رخت نو پوشند
چای و شربت به خوشدلی نوشند

پسر خوب روز عید اندر
روز اول به خدمت مادر

دست برگردنش کند چون طوق
سرو دستش ببوسد از سر شوق

گوید این عید تو مبارک باد
صد چنین سال نو ببینی شاد

بعد آید به دست بوس پدر
بوسه بخشد پدر به روی پسر

پسر بد چو روز عید شود
از همه چیز نا امید شود

نه پدر دوست داردش نه عمو
نه کسی عیدی آورد بر او

عیدی آن روز حق آن پسرست
که نجیب و شریف و با هنرست

ایرج - میرزا - (پاییز ۱۲۵۲ یا ۱۲۵۳ خورشیدی در تبریز- ۲۲ اسفند ۱۳۰۴ خورشیدی در تهران) ملقب به «جلالالممالک» و «فخرالشعرا»، از جمله شاعران برجسته ایرانی در عصر مشروطیت (سال های پایانی دوره قاجار و سال های آغازین دوره پهلوی) و از پیشگامان تجدد در ادبیات فارسی بود. ایرج - میرزا - در قالبهای گوناگون شعر سروده - و ارزشمندترین سروده - هایش مضامین انتقادی، اجتماعی، احساسی و تربیتی دارند. سروده ایرج ساده و روان و گاهی دربرگیرنده واژهها و گفتارهای عامیانه است و سروده های او از آن دست سروده های اثرگذار بر شعر دوره مشروطیت بود. سروده بالا یکی از پرآوازه ترین سروده های وی بود.